filmy o narkotykach i nastolatkach

Zobacz 2 odpowiedzi na pytanie: film o narkotykach. Szkoła - zapytaj eksperta (1972). Szkoła - zapytaj eksperta (1972) Film o nastolatkach, narkotykach, muzyce? 2014-08-23 11:51:38 znacie jakies fajne komedie o szkole nastolatkach itd ? 2010-10-01 00:03:04 Jaki film warty obejzenia ? odpowiedział (a) 24.05.2014 o 21:58: To jest horror, haahah :D. Snickers231. odpowiedział (a) 19.04.2014 o 14:10: nom popieram fajny film. Zobacz 18 odpowiedzi na pytanie: Znacie jakieś fajne filmy o nastolatkach? Filmy 2018 - jakie komedie romantyczne, filmy o miłości i nastolatkach zobaczymy będą królowały w 2018 roku? Najlepsze wyciskacze łez przed wami! Horror o nastolatkach, którzy cudem uniknęli śmierci w katastrofie lotniczej. Wkrótce później okazuje się, że jednak był im pisany inny los. Wszyscy pasażerowie feralnego samolotu, którzy przeżyli, zaczynają ginąć w tajemnicznych okolicznościach. Film Jamesa Wonga ma tak samo dużo fanów, jak i krytyków. Site De Rencontre En Ligne En France. Nie jest też tajemnicą, że nic tak nie poprawia humoru, jak wieczór z dobrym filmem i miską popcornu. Od tego już krok do wielkiej imprezy! Filmowcy co rusz udowadniają, że zorganizowanie imprezy, na której wszystko pójdzie zgodnie z planem, jest właściwie niemożliwe. Oto TOP10 filmów o imprezach. Kolejność rankingu jest przypadkowa. Filmowe zaległości najlepiej zacząć nadrabiać już dzisiaj! "Wielki Gatsby" (2013) Elizabeth Debicki w filmie "Wielki Gatsby" Impreza w wytrawnym stylu. Przepych, blichtr i glamour! Lata dwudzieste, Nowy Jork. Nick Carraway (Tobey Maguire) jest młodym maklerem giełdowym, który marzy wielkich pieniądzach. Wynajmuje dom na Long Island. Niedaleko mieszka jego kuzynka Daisy Buchanan z mężem Tomem. Obok ogromną rezydencję ma też milioner Jay Gatsby (Leonardo DiCaprio). Nick ulega fascynacji jego wystawnym stylem życia. Pewnego dnia Gatsby prosi go przysługę i panowie zaprzyjaźniają się. Film powstał na podstawie powieści Francisa Scotta Fitzgeralda z 1925 roku pod tym samym tytułem. "Szesnaście świeczek" (1984) Foto: Materiały prasowe Michael Schoeffling i Molly Ringwald w filmie "Szesnaście świeczek" Klasyk filmów o amerykańskich liceach i nastolatkach. Samantha (Molly Ringwald) obchodzi 16. urodziny, ale rodzina zajmuje się przede wszystkim przygotowaniami do ślubu jej starszej siostry. Towarzystwo przyjaciółki jej nie wystarcza. Gdyby chociaż zainteresował się nią Jack Ryan? Problem w tym, że przystojny kolega, do którego wzdycha Samantha, ma narzeczoną… 10 najlepszych polskich seriali historycznych "Uczniowska balanga" (1993) Foto: Materiały prasowe Matthew McConaughey w filmie "Uczniowska balanga" Kolejny amerykański klasyk. Ostatni dzień roku szkolnego. Absolwenci szkoły średniej szykują się do imprezy, na której chcą pożegnać szkołę i przywitać wakacje. Grupka znajomych zamierza zorganizować otrzęsiny dla młodszych uczniów. Ta impreza zdaje się nie mieć końca… "American Pie" (1999) Foto: Materiały prasowe Jason Biggs w filmie "American Pie" Kultowy film, który rozpoczął całą szaloną serię. Koniec liceum. Głównym celem grupki przyszłych studentów jest oczywiście utrata dziewictwa. Ostatnią szansą ma być bal z okazji zakończenia nauki. W rankingu na sto najzabawniejszych filmów sporządzonym przez telewizję Bravo „American Pie” znalazło się na 49. miejscu. Najlepsze polskie seriale komediowe. Lista TOP 10 "Słodkie życie" (1960) Foto: Materiały prasowe Marcello Mastroianni i Anita Ekberg w filmie "Słodkie życie" Absolutna klasyka kina, kino przez wielkie "K". Czarno-biały film Federico Felliniego. Marcello (Marcello Mastroianni) jest przystojnym dziennikarzem prasowym specjalizującym się w plotkach. Pewnego dnia do Rzymu przybywa wielka gwiazda filmowa Sylvia (Anita Ekberg). Marcello zrobi wszystko, by wkupić się w jej łaski. Historia ludzi, dla których „dolce vita” jest najważniejszą wartością. No i słynna scena kąpieli w fontannie! "Kocha lubi szanuje" (2011) Foto: Materiały prasowe Emma Stone i Ryan Gosling w filmie "Kocha, lubi, szanuje" Cal (Steve Carell) nie wie, że w jego małżeństwie się nie układa, do dnia, gdy jego żona występuje o rozwód. Porzucony mąż nie wie co ze sobą zrobić. Pewnego dnia przypadkowo poznaje playboya Jacoba (Ryan Gosling), który wprowadza go w świat imprez, mody i przygodnych romansów. Sęk w tym, że Cal ma bardzo atrakcyjną córkę (Emma Stone), która wpada w oko Jacobowi. "Wieczny student" (2002) Foto: Materiały prasowe Ryan Reynolds w filmie "Wieczny student" Jeden z najsłynniejszych imprezowych filmów wszech czasów! Van Wilder (Ryan Reynolds), wieczny student, który nie zamierza kończyć przygody z uniwersytetem, chcąc zdobyć pieniądze, zamierza zorganizować wielką imprezę, która nigdy się nie skończy. Prawie mu się udaje… Najlepsze polskie seriale obyczajowe. Lista TOP10 "Projekt X" (2012) Foto: Onet "Projekt X": kadr z filmu Trzej licealni koledzy organizują wielką imprezę urodzinową. Tak wielką, że na przyjęciu pojawiają się tłumy gości. Wystarczy kilka nastoletnich wybryków, żeby impreza zmieniła się w demolkę i wymknęła się spod kontroli. A to wszystko rejestrują kamery. "Sąsiedzi" (2014) Foto: Materiały prasowe Zac Efron jako Teddy Sanders w filmie "Sąsiedzi" (2014) Mac (Seth Rogen) i Kelly Radner (Rose Byrne) mają śliczną córeczkę i wymarzony dom na przedmieściu. Tuż obok znajduje się jednak bractwo studenckie, któremu przewodzi prezes Teddy Sanders (Zac Efron). Imprezy organizowane przez młodych entuzjastów wrażeń zdają się nie mieć końca. "Spring Breakers" (2012) Foto: Materiały prasowe James Franco jako Alien w filmie "Spring Breakers" Brit, Candy, Cotty i Faith są najlepszymi przyjaciółkami. Dziewczyny marzą, by podczas wiosennej przerwy w nauce zrobić coś, czego nigdy nie zapomną. Postanawiają dokonać napadu na restaurację. Zostają aresztowane, a kaucję wpłaca za nie nieznajomy. Rozpoczyna się szalony tydzień, który zdaje się nie kończyć. Film w pewnych kręgach kultowy. Najlepsze polskie seriale wojenne. Lista TOP 10 Strona główna Empik Pasje. Magazyn online Przedstawiamy 11 najciekawszych produkcjach z młodymi bohaterami w rolach głównych, których nie można nie znać. Te seriale o problemach nastolatków wciągną nie tylko ich samych, ale i widzów w każdym wieku! Autor: Olga Wadowska-Wróbel Najlepsze seriale o problemach nastolatków 1. „Sex education” - Netflix Nie da się ukryć, że najgłośniejsze seriale dla nastolatków przygotowują w ostatnich latach platformy streamnigowe. To one trzymają rekę na pulsie tego, co dziś najważniejsze w życiu młodych ludzi. I nie boją się tematów, które zazwyczaj peszą dorosłych. Jednym z pierwszych przełomowych tytułów, który podejmował niewygodny temat, był „Sex education”. Główny bohater - Otis (Asa Butterfield), jest synem słynnej seksuolożki Dr Jean F. Milburn (Gillian Anderson). Jest on dość przytłoczony jej zainteresowaniem jego życiem erotycznym. Ale posiadanie takiej matki to nie tylko niezręczne sytuacje domwoe, ale też realna wiedza. Otis, razem z przyjaciółką Maeve (Emma Mackey) rozpoczynają udzielanie porad innym nastolatkom ze szkoły. Serial jest pełen nie tylko błyskotliwych dialogów, wzruszających scen i nieporadnych pierwszych miłości, ale też realnej wiedzy - zarówno dla par heteroseksualnych jak i homoseksualnych - ich przedstawicielem jest przyjaciel Otisa - Eric (Ncuti Gatwa). 2. „Atypowy” - Netflix W „Atypowym" mamy właściwie podobne założenie jak „Sex education” - temat dla wielu jest tabu, ale jego nieznajomość może być rzeczywiście niebezpieczna dla wszystkich zainteresowanych. Tu wiaodącą postacią jest Sam (Keir Gilchrist), który przechodzi okres dojrzewania, ale jest to u niego wyzwaniem większym niż u innych, bo jest on w spektrum autyzmu. Ten wstęp może brzmieć jak opis przygnebiającego serialu, jednak przez nagromadzenie paradoksów, śmiesznostek i nieporozumień wynikających z odmiennego postrzegania rzeczywistości - powoduje, że „Atypowy" jest przede wszystkim zabawny i wzruszający. Świetny jest też obraz całego świata wokół, a głównie rodziców i siostry, którzy mając najlepsze intencje, bynajmniej nie są święci. A, i pokazuje też, ile wspólnego mają ludzie oraz... pingwiny. Obowiązkowa pozycja nie tylko dla osób zainteresowanych spektrum autyzmu, ale dla każdego, któ chce budowac swoją wrażliwość na świat. 3. „Euforia” - HBO Max To najgorętszy tytuł ostatnich sezonów. Na czym polega fenomen serialu „Euforia”? Młodzi twórcy opowiedzieli o swoich rówieśnikach i znaleźli na to nowy, odpowiadający im język. Otrzymujemy portret zbiorowy grupy nastolatków. Każdy chce w niej zająć jakieś wyraziste miejsce. Jednocześnie w tych poszukiwaniach każdy jest mocno zagubiony: narkotyki, odwyki, seks, przemoc, wielkie sukcesy i wielkie upadki w social-mediach - to wszystko jest już od pierwszej mnuty pierwszego odcinka. Zastanawiający jest tu również obraz rodziców, bo jak rzadko w serialach o problemach nastolatków, jest tu pokazane, że to oni są jedną z przyczyn. „Euforia” podbiła cały świat, a grająca Rue aktorka Zendaya jest jedną z najgłośniejszych, młodych gwiazd. 4. SKAM, (norw. „Wstyd”), NRK - norweska telewizja publiczna Jak najlepiej oddać realia świata współczesnych nastolatków? Pokazując ich życie przez pryzmat technologii, która stanowi jego centrum. Julie Andem, twórczyni norweskiego „SKAM”, który zgromadził widownię na poziomie 1/5 populacji całego kraju, wyszła właśnie z tego założenia. I tak, pojedyncze sceny, stylizowane na kręcone za pomocą telefonu, pojawiały się w sieci w czasie „rzeczywistym” - jeżeli pięć przyjaciółek z liceum, Noora, Chris, Vilde, Eva, Sana, są akurat w szkole, to fragment ten emitowano w poniedziałkowy poranek; jeżeli zaś dziewczyny szły na imprezę w piątkowy wieczór, sceny te pojawiały się właśnie wtedy. Dopiero po tygodniu takich „wrzutek”, NPR umieszczał na swoich stronach cały odcinek. Zabieg ten, połączony z fabułą skupioną na codzienności nastolatków z Oslo, dał efekt zaglądania do intymnego, osobliwego wideodziennika i zdecydował o sukcesie całego formatu. Powstały cztery sezony, a w każdym z nich narratorką była inna bohaterka. „SKAM” odniósł też ogromny, międzynarodowy sukces, gromadząc wielomilionową widownię oraz tworząc zaangażowaną społeczność fanów serialu. Każdy z czterech książkowych tomów zawiera scenariusz jednego z sezonów wyemitowanych pomiędzy 2015 i 2017 rokiem. W książkach znajdziemy ponadto nieuwzględnione w serialu sceny, wycięte podczas montażu kwestie, napisane na nowo prologi i epilogi, jak również komentarze twórczyni SKAM, Julie Andem, oraz nieupubliczniane wcześniej notatki. 5. „Skins” („Kumple”), E4 Seriale o „trudnej młodzieży” - lub, po prostu, o młodych ludziach z ich problemami, radościami i całą narracją dorastania - to dziś duży fragment serialowego rynku. Kiedy jednak „Skins” (emitowany w Polsce jako „Kumple”) zadebiutował w brytyjskim kanale E4 w 2007 roku, takich bohaterów mainstreamowa telewizja jeszcze nie widziała. Owszem, mieliśmy chociażby „Freaks and geeks”, „Beverly Hills 90210” czy „Buffy: Postrach wampirów”, jednak w produkcjach tych próżno było szukać niekończącego się potoku imprez, alkoholu, narkotyków, seksu, wulgaryzmów i niejednokrotnie bardzo niespodziewanych zwrotów akcji. A wszystko to w ramach niezwykle wciągającej opowieści o problemach nastolatków z Bristolu, zmagających się z uzależnieniami, osamotnieniem, zaburzeniami odżywiania, rodzinnymi dramatami czy niechcianymi ciążami. Powstało łącznie sześć sezonów - po dwa na każdą „generację” uczniów tego samego bristolskiego liceum - oraz coś na kształt spin-offu, w którym zobaczyliśmy troje bohaterów (Cassie, Effy i Cooka) kilka lat po zakończeniu ich wątków. Co ciekawe, kompletną klapą okazał się za to amerykański remake „Skins”, który anulowano po zaledwie jednym sezonie. 6. „Gossip Girl” („Plotkara”), CW Serial, który wyznaczył kierunek podobnych produkcji na kolejną dekadę i wciąż jest inspiracją dla ich twórców. Blake Lively, Ed Westwick, Chace Crawford, Leighton Meester i Taylor Momsen, odtwórcy głównych ról, stali się bohaterami masowej wyobraźni dzięki sportretowaniu bogatych, uprzywilejowanych nastolatków z nowojorskiego Upper East Side na Manhattanie. Jako że „Plotkara” była adaptacją bestsellerowej powieści Cecily von Ziegesar, przed jej twórcami postawiono niełatwe zadanie - odwieczny problem sprostania oczekiwaniom fanów oryginalnej książki. Producenci podjęli duże ryzyko dość szybko, w finale pierwszego sezonu odchodząc od oryginalnej fabuły, co, ostatecznie, okazało się być dobrą decyzją i pozwoliło na odmienne rozwinięcie tak akcji, jak i postaci. Dzisiaj „Gossip Girl” postrzegana jest w kategoriach popkulturowego fenomenu, który spopularyzował komunikację mobilną i media społecznościowe, a także… wyznaczał modowe trendy. W Polsce wszystkie sezony obejrzeć można na Netfliksie. A na HBO Max - nową wersję opowieści o elicie. 7. „Misfits”, („Wyklęci”), Channel 4 Świetny serial produkcji Channel 4, opowiadający o grupie nastolatków z Londynu (na przestrzeni pięciu sezonów bohaterowie zmieniali się), którzy, w związku z tajemniczą elektryczną burzą, zyskali bardzo dziwne i zaskakująco użyteczne „moce”. Mamy więc Nathana (Robert Sheenan), który jest nieśmiertelny; Simona (Iwan Rheon), który jest niewidzialny, czy też Curtisa, który posiadł moc manipulowania czasem. Wszyscy odbywają prace społeczne w związku z wykroczeniami, których się dopuścili, oczywiście pod superwizją niezbyt przyjaznych i rozgarniętych kuratorów. Przygody, które ich spotykają, mocno zabarwione są absurdalnym, brytyjskim humorem i ukazują w większości dość antyspołecznych bohaterów w sposób, który nie tylko przyczynił się do ogromnego sukcesu serialu wśród widzów, ale i licznych nagród. W 2010 roku „Misfits” nagrodzono bowiem prestiżową statuetką BAFTA dla Najlepszego Serialu Dramatycznego. Mówiło się też o potencjalnej wersji kinowej, do której powstania jednak nigdy nie doszło. 8. „13 powodów”, Netflix Serial Netfliksa, w pierwszym sezonie będący adaptacją powieści pod tym samym tytułem, odbił się szerokim echem na całym świecie. Jego producentka, aktorka i piosenkarka Selena Gomez podkreślała w wywiadach, iż bardzo zależało jej, aby wreszcie w odpowiedni, wiarygodny sposób sportretowano pokolenie współczesnych nastolatków, nękane plagą bullyingu i cyberbullyingu, samobójstw, uzależnień i przemocy seksualnej pomiędzy rówieśnikami. Po tym, jak pierwsza seria spotkała się z krytyką za rzekome „romantyzowanie” samobójstwa - pokazanego na przykładzie Hannah Baker, wrażliwej, jednak niepozbawionej wad nastolatki, która przed odebraniem sobie życia zostawia przyjaciołom trzynaście nagranych na kasety magnetofonowe taśm-wyznań, które wyjaśnić mają motywy jej decyzji - druga odsłona została naszpikowana ostrzeżeniami i apelami do znajdujących się w trudnej sytuacji młodych odbiorców. 9. „Pretty Little Liars” („Słodkie kłamstewka”), Freeform Początkowo posądzany o dużą „inspirację” i niejako wzorowanie się na „Plotkarze”, „Pretty Little Liars” stał się serialowym fenomenem. Przygody czterech nastolatek - Spencer, Arii, Hannah i Emily - dręczonych przez niejakiego „A” i chcących rozwikłać zagadkę śmierci swojej przyjaciółki Alison niepozbawione są fabularnych wad, przede wszystkim jednak śledzenie ich staje się przyjemnością narkotyczną. Dzisiaj śmiało powiedzieć można, że to produkcja stworzona do binge watchingu, jednak powstała na kilka lat przed upowszechnieniem się serwisów streamingowych, zaś dzięki nim wciąż pozostaje niezwykle popularną wśród fanów na całym świecie. 10. „Riverdale”, CW Serial oparty na postaciach z uniwersum Archie Comics, z sezonu na sezonu coraz bardziej „luźno”. Mieszkający w tytułowym Riverdale „chłopiec z okładki” Archie Andrews, dociekliwa i porządkowana Betty Cooper, dziennikarz-kronikarz Jughead Jones i dziedziczka mafijnego imperium Veronica Lodge rozwikłują kryminalne zagadki, ścigają morderców, narkotykowych baronów i przywódców podejrzanych ruchów religijnych. Pierwsza seria, skupiająca się na tajemnicy śmierci Jasona Bloosoma, była zdecydowanie najlepszą pod względem fabularnego dopracowania i zachowania realiów życia „zwykłych” nastolatków. Później scenarzyści wyraźnie postanowili zaczerpnąć z komiksowych korzeni produkcji, stawiając na wątki może nie nadprzyrodzone, ale z pewnością niezbyt prawdopodobne i mało wiarygodne, takie jak 17-letnia Veronica prowadząca nielegalne kasyno, zakłady poprawcze wyglądające jak ciężkie więzienia z czasów amerykańskiego Wielkiego Kryzysu czy młodociane gangi operujące niczym służby specjalne. Wciąż jednak jest to serial, który ogląda się z przyjemnością, jeżeli nie bierze się go zbyt serio. 11. „Gilmore Girls”/„Kochane kłopoty” WB, CW Tak jak nowsze seriale pokazują problemy nastolatków nierzadko w dość ostry sposób, tak starsze - są pełne ciepła, zrozumienia i melancholii. Tak jest chociażby w serialu „Gilmore Girls” (pierwszy odcinek został wyemitowany w 2000 roku) znanym w Polsce pod tytulem „Kochane kłopoty”. Tytułowymi dziewycznami są Rory (Alexis Bledel) i Lorelai (Laurel Graham) - córka i matka. Poznajemy je w momencie, kiedy Rory ma 16 lat - tyle, ile jej matka gdy ją urodziła. Mają świetny kontakt ze sobą i całym miasteczkiem, w którym zyją. Jedymi osobami, z którymi jest najtrudniej są rodzice Lorelai. Kolejne odcinki kilku sezonów pokazują blaski i cienie czasu dorastania, wyzwania związane ze zmianą szkoły, kłopoty finansowe, perypetie codzienności i beztroskę wczesnych lat 2000. Serial idealny na poprawę humoru! A ci, którzy już go znają mogą zobaczyć powrót do Stars Hollow po latach w kontynuacji Netfliksa „Kochane kłopoty: rok z życia”. Co jeszcze warto zobaczyć? Daj znam znać w komentarzu! Bądź na bieżąco i zaglądaj do artykułów z naszej Pasji Oglądam. Okładka: materiały prasowe. Polecane artykuły Powiązane produkty Powiązane artykuły 11 być może najlepszych filmów o narkotykach! Kino narkotykowe to temat bardzo szeroki. Dragi pojawiają się jako temat główny lub jeden z najważniejszych wątków od połowy lat ’30, zarówno w filmach głównego nurtu, co w kinie klasy B oraz w wyrafinowanych obrazach autorskich. Wszystkich z nich nie sposób streścić w jednym zestawieniu, a poniższe stara się jedynie odpowiedzieć na pytanie, które z nich są naprawdę warte Fear and Loathing in Las Vegas / Las Vegas Parano (1998)Film, który stał się natychmiastowym klasykiem tuż po swojej premierze. Mimo grymaszenia nowojorskich krytyków, że nie oddaje sprawiedliwości gęstej, psychedelicznej prozie Huntera S. Thompsona, stał się obowiązkowym mózgojebem dla pokolenia Y (które dorastało w drugiej połowie lat ’90 i na początku naszego wieku). Johnny Depp dał tu z siebie wszystko – filmowych manieryzmów ucząc się przez wiele miesięcy od samego Huntera, który pobłogosławił projekt, gdy na pokład wskoczył Terry Gilliam. Niegorszy w filmie jest Benicio Del Toro jako psychotyczny prawnik, który zżera cały arkusz Słonecznego Kwasu i każe wrzucić sobie do wanny magnetofon, gdy White Rabbit Jefferson Airplane osiągnie kulminację. Seans obowiązkowy! 2. Drugstore Cowboy / Narkotykowy kowboj (1989)Przepiękny film w reżyserii Gusa Van Santa, będący doskonałym przykładem jego wczesnego, ulicznego stylu, zanim twórca przedarł się do mainstreamu za sprawą Buntownika z wyboru w 1997. Dramatyczna historia Boba, jego żony Diane i ich małej bandy nosi wszystkie ślady reinterpretacji mitu Bonnie i Clyde, tyle że tym razem antybohaterowie polują na dragi – wszystko co da się skroić w aptece: dilaudid, nembutal, morfinę. Ale kiedy ich małomiasteczkowa melina staje się obiektem policyjnego rajdu, banda postanawia ruszyć w drogę, co prowadzi do całej serii tragikomicznych wypadków. W końcówce Bob rzuca jednak nałóg i podejmuje terapię metadonową, w której pomaga mu charakter pastora grany przez samego Williama S. Burroughsa. Rewelacyjna końcówka. Nie wolno pominąć! 3. The Trip / Podróż (1967)Kultowy film Rogera Cormana na podstawie scenariusza Jacka Nicholsona, który został bezlitośnie pocięty i ocenzurowany przez AIP, a następnie zbanowany w USA, Kanadzie i niemal wszystkich krajach europejskich na prawie cztery dekady. Peter, reżyser reklamówek, grany przez Petera Fondę, przechodzi kryzys osobisty związany z rozwodem i postanawia spróbować kwasu, który załatwia mu jego ziomek (w tej roli Bruce Dern). Trip, który przechodzi, prowadzi go przez hipisowskie skłoty, kluby na Sunset Strip i inne dziwne miejsca, a kończy się oryginalnie przywitaniem nowego dnia na plaży. Wszystko to genialnie ilustruje muzyka The Electric Flag. Część filmu została wyreżyserowana przez Dennisa Hoppera, który pojawia się w nim jako Max, kręcąc jointy i improwizując pokręcone monologi. Godard klasy B, który mimo że troszkę się zestarzał, wciąż bawi wyśmienicie! 4. Blow (2001)Doskonały film Teda Demme’a, który rok po premierze zmarł na skutek przedawkowania koksu. Ale jego miłość do elektrycznego proszku zaowocowała jednym z najbardziej kultowych filmów o narkotykach wszech czasów. Oparty na prawdziwej historii George’a Junga – jednego z największych przemytników kokainy lat ’70 – czaruje swoim wglądem w złotą epokę amerykańskiego handlu dragami. Nasz bohater zaczyna w buntowniczych latach ’60 od dilowania marihuaną na kalifornijskiej plaży, ale po krótkim pobycie w pierdlu przerzuca się na kolumbijski eliksir szczęścia. Osobista historia George’a została podana w szerszym kontekście amerykańskiej historii drugiej połowy XX w. z wiarygodnością, której wiele innych filmów mogłoby pozazdrościć. Film zabija świetną obsadą: Johhny Depp, Penelope Cruz, Ray Liotta, Rachel Griffiths i Paul Reubens. 5. Altered States / Odmienne stany świadomości (1980)Mimo że daleki od arcydzieł Kena Russella tj. Diabły czy Kochankowie muzyki, także ten obraz posiada swój własny smak, który docenią przede wszystkim miłośnicy kina klasy B. Po premierze zniszczony przez krytyków, z czasem wdrapał się na panteon obrazów kultowych ze względu na upiorną, psychedeliczną atmosferę i niszczące mózg wizualizacje grzybowych wizji. A żeby było jeszcze lepiej scenariusz napisał genialny Paddy Chayefsky (Sieć) na podstawie własnej książki. W skrócie, jest to historia akademickiego antropologa, który swoje zainteresowanie magicznymi grzybami zamienia w niebezpieczną grę, stając się ofiarą własnych badań naukowych. Surrealistyczna intryga w drugiej połowie przekracza wszelkie granice absurdu, ale pierwszy akt jest mistrzowski. Tylko dla zaprawionych w bojach widzów. 6. Nice Dreams (1981)Ze wszystkich filmów z Cheechem i Chongiem temu należy poświęcić wyjątkową uwagę, gdyż znaczy on zarówno szczyt formy komediowego duetu, jak też koniec liberalnej epoki w amerykańskim kinie. Para niesfornych potheadów wplątuje się tym razem w grubą aferę, której sceną jest gigantyczna plantacja szalonego Jimmy’ego. Śledzeni przez FBI zaszywają się w chińskiej restauracji, tylko po to by przeżyć groźne spotkanie z brutalnym motocyklistą Zwierzakiem, który zakłóca ich namiętny wieczór w hotelu z Donną, a ostatecznie skończyć w szpitalu dla psychicznie chorych, z którego wyciąga ich sam Timothy Leary oferując trip na kwasie. Idealna komedia marihuanowa, której próżno szukać wśród dzisiejszych produkcji filmowych! Zdmuchnie czaszkę wytrawnym palaczom! 7. Requiem for a Dream / Requiem dla snu (2000)Jeden z najbardziej niepokojących filmów narkotykowych, jakie kiedykolwiek rzucono na ekrany. Wyreżyserowany przez Darrena Aronofsky’ego na fali sukcesu debiutanckiego Pi, pod przykrywką historii o narkotykach podejmuje ważne pytania na temat ludzkiej kondycji. Gdzie prowadzą nas marzenia? Czy narkotyk to coś więcej niż tylko substancja chemiczna? Kiedy życie wyrywa się spod kontroli? W jaki sposób koimy cierpienie? Historia zostaje osadzona w Nowym Jorku, gdzie heroinowy ćpun Harry Goldfarb, jego uzależniona od tej samej substancji dziewczyna Marion i czarny przyjaciel Tyron marzą o lepszym życiu, w efekcie próbują stać się kowalami własnego losu. W tle rozgrywa się także dramatyczna historia matki Harry’ego, Sary (Ellen Burstyn), która bezwiednie poddaje się telewizyjnej iluzji, obiecującej powrót do ekscytujących lat młodości. Seans obowiązkowy! 8. Trainspotting (1996)Film, który idealnie podsumował początek lat ’90: renesans zainteresowania dragami, eksplozję kultury rave i ostateczne pożeganie materializmu yuppie. Wybierz życie, wybierz pracę, wybierz pierwszy dom? Nasi szkoccy antybohaterowie mówią zdecydowanie nie, preferując strzelanie w kanał od kariery zawodowej. Danny Boyle odwalił tu piekielną robotę pokazując realia szkockiej klasy robotniczej z klozetowym realizmem, ale mistrzowskim humorem. Renton, Sick Boy, Spud i Tommy (Kevin McKidd – dzisiaj Grey’s Anatomy) nie spoczną w poszukiwaniu alternatywnych przyjemności, prowadząc przy tym genialne gadki, z którymi każdy może się zidentyfikować. Przyjaźń, dragi i satyra na życie nowego pokolenia hedonistów. Rewelacyjne aktorstwo i fantastyczna ścieżka dźwiękowa dopełniają efektu. 9. Enter The Void / Wkraczając w pustkę (2009)Film, który z historii o narkotykach uczynił traktat mistyczny poruszający wszystkie najważniejsze pytania, które od wieków zadawał sobie człowiek. Trip na DMT umierającego bohatera jest z jednej strony najgłębszym doświadczeniem psychedelicznym, z jakim ten miał kiedykolwiek do czynienia, ale z drugiej jest podróżą duszy w czasoprzestrzeni, która odkrywa przed nim tajniki własnego przeznaczenia. Film Gaspara Noé jest zapierającym dech w piersiach, bezwzględnym obrazem współczesnego Tokio, ale również głęboko emocjonalnym studium elementów, które zlepione razem tworzą jednostkę ludzką. Jeśli kiedykolwiek nakręcono o narkotykach dzieło totalne, praktycznie wyczerpujące temat, jest nim właśnie ten film. Obraz niełatwy i na pewno nie dla ludzi o słabych nerwach, ale przynoszący jedyną w swoim rodzaju satysfakcję. 10. Uczniowska balanga / Dazed and Confused (1993)Richard Linklater cofa nas do połowy liberalnych lat ’70 w Teksasie, gdzie dorasta banda kochających imprezki nastolatków z miejscowej szkoły średniej. Film podejmuje temat dorastania i rozstawania się z domem w tym samym stopniu, w jakim dwie dekady wcześniej uczyniło to American Graffiti George’a Lucasa. Obraz jednego dnia z życia: beztroski i nadchodzącego lata. Dla nastolatków liczy się głównie włóczenie po barach, jaranie bongów, podrywanie dziewczyn i okazjonalne odwalanie głupich numerów. Wszystko zaś w chmurach marihuany i oparach piwa. Miły w odbiorze, a pewnych kręgach kultowy film, w którym można zobaczyć wiele dzisiaj słynnych aktorów tj. Matthew McConaughey, Milla Jovovich, Ben Affleck czy Jason London. 11. Easy Rider (1969)Niejedna scena w Easy Riderze została zrealizowana po kilku jointach – dzięki czemu film pozostaje do dzisiaj potężnym manifestem kultury marihuanowej. Obraz, dystrybuowany przez Columbię, stał się natychmiastowym sukcesem w USA i w Europie, zgarniając nagrodę dla najlepszego nowego reżysera w Cannes w 1969 – kategoria została utworzona specjalnie po to, by przyznac nagrodę filmowi. Motyw obracania koksem przez Wyatta i Billy’ego w filmie nie był jednak wyrachowaną kalkulacją rynkową artystów, lecz wynikiem racjonalnego rozumowania. Komercyjnej ilości marihuany nie dałoby się w żaden sposób upchnąć w baku motocykla, a heroina nie wchodziła w grę, gdyż Hopper widział zbyt wiele ćpunów pożartych przez Beb „My, dzieci z dworca Zoo” Światowy bestseller, który opowiada prawdziwą historię nastoletniej narkomanki Christiane F. i środowiska berlińskiej młodzieży pogrążonej w nałogu. Przedstawia wstrząsające wspomnienia bohaterki, przejmujące prawdziwością opisów. Na podstawie książki w 1981 roku nakręcono film pod tym samym tytułem. „Hera, moja miłość” To z kolei historia, która zadaje kłam popularnej opinii, iż uzależnienie od narkotyków rodzi się wyłącznie w patologicznych warunkach. Otóż wydawałoby się idealna rodzina, której nic nie brakuje, staje w końcu w obliczu problemu – nałogu syna, który zaczyna wymykać się spod kontroli. Książka stanowi ważne ostrzeżenie przede wszystkim dla rodziców, którzy skupieni wyłącznie na swoich sprawach mogą nie zauważyć, że z ich dziećmi dzieje się coś niedobrego. „Trainspotting” Powieść i zrealizowany na jej podstawie film to dziś już pozycja kultowa. Pełen wulgarnych i szokujących scen, do bólu oddających realia i klimat lat 80-tych. Obnaża siłę narkotykowego uzależnienia, które prowadzi grupę przyjaciół do stoczenia się na margines. To twarda i trudna w odbiorze historia, która na długo nie pozwala o sobie zapomnieć. „Milion małych kawałków” Opowieść wracającego do zdrowia alkoholika i narkomana. Momentami drastyczna historia to obraz walki głównego bohatera z uzależnieniem. Walki, która rozgrywa się przede wszystkim w umyśle i ciele osób owładniętych przez nałóg. Dzięki dokładnym relacjom bohatera możemy odkrywać źródło jego problemu i przyczyny uzależnienia oraz obserwować drogę jaką przebywa, dążąc do przemiany. To książka, która pozwala pojąć dlaczego tak trudno tę walkę wygrać oraz pomaga przyjaciołom i rodzinom narkomanów tę walkę zrozumieć. „Rok na odwyku” Przejmująca opowieść kobiety o powrocie do normalnego życia po 18 latach uzależnienia od alkoholu, narkotyków i środków nasennych. Bardzo szczera relacja prezentuje proces, najpierw szukania pomocy u psychiatrów, a następnie podejmowania trudnej decyzji o udaniu się na terapię odwykową. To w końcu opis tego, jak życie znów nabiera sensu, a odsunięte na bok sfery życia ponownie zaczynają być istotne. Książka pomaga uwierzyć, że warto walczyć o siebie i można życiu przywrócić utracony sens. „Ścigając krzyk. Dzieje wojny z narkotykami” Ta książka to pasjonująca i przerażająca zarazem opowieść o historii wojny z narkotykami. Autor stawia w niej tezę, że przyczyną problemów z narkomanią jest prohibicja, a jedynym sposobem na ich rozwiązanie – zniesienie zakazu produkcji i dystrybucji narkotyków. To kolejny ważny głos w kwestii walki z uzależnieniami. „Zero, zero, zero. Jak kokaina rządzi światem” Według Roberto Saviano, autora bestsellerowej „Gomorry”, kokaina rządzi już nie tylko uzależnionymi ale i całym światem. W swojej książce ukazuje ciemne strony handlu tym prawdopodobnie najbardziej dochodowym narkotykiem na świecie. Kryminalna działalność, jaka pojawiła się wraz z rozpowszechnieniem się kokainy, powoduje, że w walkach karteli narkotykowych i mafii wciąż giną ludzie, którzy są kolejną, po narkomanach, ofiarą przemysłu narkotykowego. Porażająca i intrygująca literatura faktu. „Narkotyki i dopalacze. Co powinni wiedzieć rodzice?” Młodzież coraz częściej sięga po narkotyki i nowe substancje uzależniające, czyli dopalacze. Dlatego współcześni rodzice powinni wiedzieć: jak działają poszczególne narkotyki, jakie mechanizmy prowadzą do uzależnienia oraz jak rozpoznać czy dziecko brało narkotyki? Odpowiedzi na te wszystkie pytania znajdują się w tym kompletnym poradniku, a zdobyta wiedza być może okaże się pomocna i umożliwi w porę zareagować na zagrożenie. Z pewnością można wskazać więcej tytułów książek i filmów, podejmujących temat narkotyków oraz problemu uzależnienia. Które z nich najbardziej zapadły Wam w pamięć? Po więcej poleceń książkowych zapraszamy do naszego działu Pasja Czytam. Skąd pomysł na tego rodzaju film? Czy jako nastolatek miał pan jakieś doświadczenia ze „spring break"? Nigdy nie byłem na „spring break"! Ale zanim napisałem scenariusz, spędziłem kilka lat, zbierając materiały, obrazki z Internetu, z różnych miejsc w Stanach, w których celebruje się tę wiosenną przerwę. Myślę, że to wyjątkowy – w skali globalnej – amerykański zwyczaj, święto, karnawałowy tydzień pełen alkoholu, narkotyków i seksu, po którym wracasz do szkoły i udajesz, że nic się nie stało. To świetny punkt wyjścia i tło dla akcji filmu. Większość pana filmów opowiada o nastolatkach, zaczynając od scenariusza legendarnego filmu Larry'ego Clarka „Dzieciaki" przez „Gummo" czy „Julien donkey-boy". Dlaczego lubi pan filmować dzieciaki? Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ Dobre pytanie! Hmm... Sam nie wiem, ale rzeczywiście kilka moich filmów opowiada o nastolatkach lub raczej o „dude culture". Może dlatego, że nastoletniość to czas lekkomyślności w życiu każdego z nas, kiedy zasady czy logika nie odgrywają większej roli, kiedy bardziej liczy się emocjonalność, seksualność, a myślenie o konsekwencjach jest zepchnięte na dalszy plan. Zobacz zwiastun filmu "Spring Breakers" This browser does not support the iframe element. Filmy „Dzieciaki" i „Spring Breakers" dzieli prawie 20 lat. Jaka jest różnica między tymi generacjami nastolatków? Coś się zmieniło? W swojej niedojrzałości są podobni. Mają te same potrzeby, idee, kierują nimi podobne impulsy. Różni je sposób, w jaki odnoszą się do siebie nawzajem. Kiedy robiliśmy „Dzieciaki", nasi bohaterowi byli bardziej zmarginalizowaną grupą społeczną, to była taka subkultura ukryta w cieniu. To były nastolatki, które chciały uciec od kłopotów, ze swojego życia. Teraz obserwujemy odwrotny proces. Media społecznościowe, technologia, wszystko to sprawia, że dzieciaki stają się coraz bardziej ekshibicjonistyczne. Wszystko kręci się wokół tego, żeby pokazać siebie, zostać odkrytym, jak najskuteczniej dzielić się z innymi swoim życiem. Więc zmieniło się całkiem sporo. Mówi pan o pokoleniu wychowanych na YouTube, grach wideo, telewizji. Jaka jest różnica w ich mentalności, są po prostu bardziej brutalni, bardziej bezwzględni? Nie sądzę. Myślę, że po prostu są inni, że idea „brutalności" bardziej odwzorowuje to, co dzieciaki oglądają w grach komputerowych czy telewizji. Przez co jest bardziej wyabstrahowana. Scenariusz „Spring Breakers" pisał pan podczas spring break w Panama City, w centrum wydarzeń... Tak pan o tym opowiadał: „Widziałem dzieciaki rzygające na moją wycieraczkę, uprawiające seks w korytarzu, podpalające różne rzeczy". Zawsze przygląda się pan rzeczom, które chce sfilmować, z tak bliskiej odległości? Lubię tak pracować. Łapię wtedy wiele detali, kolorów, atmosferę miejsca, zaczynam lepiej rozumieć, o czym piszę. Staram się, by film był pewną kondensacją realnego świata, bardziej namacalny, bardziej fizyczny, jak trip po narkotykach. I dlatego spędzam w lokacji dużo czasu, pozwalam się sobie zagubić. Piszę szybko, ale trawię temat przez pewien czas. Napisanie „Spring Breakers" zajęło mi 10 dni, ale myślałem o tym filmie, śniłem go przez rok. Głównymi bohaterkami filmu są dziewczyny, które można by nazwać utożsamieniem tzw. głupiej amerykańskiej blondynki... To parodia? Nie, nie, nikogo nie chcę parodiować, nie zrobiłem jakiegoś „exposé" czy nawet dokumentu. Zrobiłem po prostu film, w którym występują takie, a nie inne charakterystyczne postaci. Liquid narration lub pop-poem to określenia nowego stylu narracji filmowej. Bardziej przeżywać film, niż tylko go oglądać. Tak. Rozwijam tę technikę już od pewnego czasu. Staram się, żeby film opierał się raczej na pewnym typie energii, uczuciach niż tradycyjnej logicznej narracji. Chcę, żeby moje filmy były dzikie, nieokiełzane, zaprzeczające logice. I do tego używam właśnie płynnej narracji. Co na to aktorzy? Potrzebują czegoś ekstra, by wdrożyć się w ten sposób filmowania? Stwarza im pan jakieś specjalne warunki do pracy? Trochę tak, kreuję odpowiednie otoczenie. Projektuję, a potem zachęcam, ośmielam. To jest jak z chemikaliami. Wrzucasz coś do butelki, potrząsasz, a po chwili oglądasz eksplozję. Świetnie sfilmował pan środowisko gangsta-raperów, doskonale łącząc dźwięk z obrazem. Czy dostał pan już propozycję nakręcenia hiphopowych klipów? (Śmiech) Nie, jeszcze nie, ale marzę o tym! Mógłbym filmować te wielkie pupy dziewczyn na okrągło! Filmy kręci pan według własnych pomysłów, scenariuszy, jest to od prawie dwóch dekad kino autorskie, czy to znaczy, że nie ma pan propozycji od producentów mainstreamowych? Jestem otwarty na propozycje, ale zazwyczaj widzę film trochę inaczej niż producenci. Inaczej wizualnie. Dlatego najczęściej sam piszę scenariusze, bo tylko tak mogę zagwarantować sobie jako reżyserowi obrazy i sceny, które naprawdę chcę nakręcić. Gdy kończy się plan, film jest nakręcony, co najchętniej pan robi? Ma pan jakieś specjalne sposoby, żeby się zrelaksować? O tak. Maluję obrazy, czasem tworzę instalacje. Takie moje dzieła sztuki.

filmy o narkotykach i nastolatkach